آشفته ایم و دلشده، یا مطرب «السماع»

گویی به سحر ماه بر آمد ز چاه کش

مانند آنکه بر رخ زیبا عرق چکد

بر روی سرخ لاله ز شبنم فتاده رش

آتش دلیم و غمزده، یا ساقی، «العطش»

می صیقلیست در کف رندان که میبرد

از سینه ها کدورت و از دیده ها غمش