صوفی، بیا و در می صافی نگاه کن

آتش دلیم و غمزده، یا ساقی، «العطش»

می صیقلیست در کف رندان که میبرد

از سینه ها کدورت و از دیده ها غمش

ور جام اوحدی نخوری، قطره ای بچش

بر طور بزم ما دل و جانها ببین بلاش

وز برق نور باده بهم بر فتاده بش