که گه در خاک میجویم نشان و گاه در آبش

دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبش

به چشم من ز هجر آنکه بی ما میبرد خوابش

مگر باد صبا گوید نشان آتشین رویی

کسی را گر به اسبابی و ملکی دسترس باشد

چو دور از دوستان باشد نه ملکست آن، نه اسبابش

نمیگفتی که: پایانیست هر موج بلایی را؟