رخ چو بنماید، خجل گردد بسی حور از رخش

سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخش

ماه را ماند که می تابد همی نور از رخش

این پریوش را اگر فردا به فردوس آورند

گر به بستان آید آن گل چهر با این غنج و ناز

گل بماند در حجاب و غنچه مستور از رخش

آیت نصره بسی خوانم، که از راه وصال