تن من شد ز تمنای سر کوت چو خاک

کام دل تا ندهد دل نتوانم دادش

آدمی باید و حوای دگر دوران را

که دگر مثل تو فرزند بباید زادش

وقت آنست که همراه کنم با بادش

دوستی را که مه وصال به اندیشه تست

کی توان گفت که: یک روز می آور یادش؟