خلاص من متصور کجا شود ز کمندش؟

چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندش

به رنگ چهره او گر نگه کند گل سوری

ز شرم سرخ برآید، ز خوی گلاب برندش

چه آب در دهن آید نبات را ز لب او؟