ز من به حلقه آن قبله طراز بگوی

ترا که گفت: کزو کام جوی و ناز مکش؟

نسیم باد، بده بوی آن نگار و دگر

مرا در آتش اندوه در گداز مکش

که: بیش بر رخم از خون دل تراز مکش

چو بوسه نمی دهی رخ به عاشقان منمای

چو دانه نیست درین عرصه دام باز مکش