ازین سپس که ببینم بخواهمش گفتن

که: بیش بر رخم از خون دل تراز مکش

چو بوسه نمی دهی رخ به عاشقان منمای

چو دانه نیست درین عرصه دام باز مکش

که: پرده بر رخت، ای یار دلنواز مکش

کشیدم آن سر زلف دراز را روزی

به طیره گفت که: اوحدی، دراز مکش