تا زمین بوس رخ و سجده محمل کنمش

دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمش

چاره ای نیست بجز جای که در دل کنمش

ساربانا، شتر دوست کدامست؟ بدار

آفتاب ار چه به رخسار جهانگیری کرد

نتوانم که بدان چهره مقابل کنمش

می زنم بر سر خود دست به خون آلوده