دست خود میگزم از حیف و ببوسم بسیار

چون توانم که بر اندازم و باطل کنمش؟

مشکلاتی که ز زلف تو مرا پیش آمد

تو مپندار که تا حل نکنی حل کنمش

گر شبی در بر و دوش تو حمایل کنمش

دل، که دیوانه زنجیر سر زلف تو شد

ای پریچهره، نگویی: به چه عاقل کنمش؟