اوحدی گر ز تو رنجی بکشد باکی نیست

گر شبی در بر و دوش تو حمایل کنمش

دل، که دیوانه زنجیر سر زلف تو شد

ای پریچهره، نگویی: به چه عاقل کنمش؟

تا ریاضت نکشد چون به تو واصل کنمش؟