تا ریاضت نکشد چون به تو واصل کنمش؟

دل، که دیوانه زنجیر سر زلف تو شد

ای پریچهره، نگویی: به چه عاقل کنمش؟

اوحدی گر ز تو رنجی بکشد باکی نیست