مگر در پی آزرم و قول من بشنو

نه کم ز چوب و درختی، تو در بهار مخوش

گرت هواست که عشرت کنی، به دانش کن

ورت رضاست که سیکی خوری، به نیکی کوش

مباش بر سر آزار و پند من بنیوش