چندان مرو، که من به تامل ز راه فکر

دیدی که: چون شکسته شدی از سال خویش؟

ای بی وفا، ز عشق منت گر خبر شود

دانم که شرمسار شوی از فعال خویش

نقش تو استوار کنم در خیال خویش

جد ترا، اگر ز جمالت خبر شود

ای بس درودها که فرستد به آل خویش!