دانی که: هست روی ترا نیک خواه دل؟

ای دیده، مردمی کن و چشمی به راه دار

آخر نه هم به قول تو گم کرده راه دل؟

جانا، چو زلف با دل شوریده بد مشو

گر شمع صورت تو نگشتی دلیل جان

هرگز به کوی عشق نمی برد راه دل

در جهان نهاد مهر ترا اوحدی، مگر