که به زخمی چو کبوتر برمیدی، ای دل

نه به اندازه خود یار گزیدی، ای دل

تا رسیدی به بلایی که شنیدی، ای دل

سپر ناوک آن غمزه چرا گشتی باز؟

صفت بار بلایی، که کنون بر دل ماست

بارها گفتم و از من نشنیدی، ای دل

بی دلی رفتی و خود را بشکستی، ای تن