دل ببردی و جانم در اوفتاد به آتش

چو اعتماد ندارم که: قاصدی بفرستم

دلم تعلق اگر با دهان تنگ تو دارد

روا بود که بگویم که: دل به هیچ ببستم

کناره کردی و من در میان خاک نشستم

هزار بار دلم را شکسته ای به جفاها

که هیچ بار نگفتی: دل که بود؟ که خستم