چو محتسب پی رندان رود ز بهر ملامت

کناره کردی و من در میان خاک نشستم

هزار بار دلم را شکسته ای به جفاها

که هیچ بار نگفتی: دل که بود؟ که خستم

مکن حمایت من پیش او، که صوفی و مستم

ستمگرا، چه بر آید ز دست من که نبردی؟

قرار و صبر و دل و دین و هر چه بود به دستم