هم چنان آتش سودای تو در جانستم

خلق گویند: سخن های پریشان بگذار

چه کنم؟ چون دل شوریده پریشانستم

گر چه از خاک سر کوی تو دورم کردند

گفته بودم که: بترک تو بگویم پس ازین

باز می گویم و از گفته پشیمانستم

گر به درد من سرگشته ترا خرسندیست