کشیدم جور و میگفتم: ز وصلت برخورم روزی

چو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم

پس از صد بار جانم را که سوزانیده ای از غم

چو با من در نمیسازی، مساز، اینبار من رفتم

چو از وصل تو دشمن بود برخوردار، من رفتم

ز پیش دوستان رفتن نباشد اختیار دل

بنالم، تا بداند خصم: کز ناچار من رفتم