تا اجل در نرسد دامن ازو در ننوردم

شرم دارم ز سگان درو سکان محلت

بر سر کوچه او روز و شب از بس که بگردم

آ ستین گر چه به خون ریختنم باز نوردد

خاک کوی توام، ای یار و پس از مرگ به زاری

هم به کوی تو برد باد محبت همه گردم

همه عالم به جمالت نگرانند وز غیرت