نشاید شد برون زین صف، که صوفی می دهد پندم

نبینی بعد ازین روزی، مرا بی عشق دلسوزی

گذشت آن کز پری رویان فراغت بود یک چندم

بیاور نای و چنگ و دف، می صافم بنه بر کف

به همراه سفر گویند تا: موقوف ننشیند

که ایشان بار می بندد و من در بار و دربندم

مرا گر اوحدی زین پس ملامت کم کند شاید