که ایشان بار می بندد و من در بار و دربندم

بیاور نای و چنگ و دف، می صافم بنه بر کف

نشاید شد برون زین صف، که صوفی می دهد پندم

به همراه سفر گویند تا: موقوف ننشیند

مرا گر اوحدی زین پس ملامت کم کند شاید

که من تا عاشقم گوش از نصیحت ها بیا گندم