که من با دیده در دعوی و با تن در قضا بودم

دلم خود رفت و این ساعت دو چشم شوخ این خوبان

بجای دل مرا سوزد که: در دل من بجا بودم

به دست دیده بود آن دل، کنون گم گشت و چندین شد

دل خود چون گذارد کس به دست چشم سرگردان؟

گر ازمن راست می پرسی، به صد چندین سزا بودم

به بالایی چنان دادن دل آشفته را هر دم