مدار دور، که دیرینه آشنای تو بودم

غریب شهر توام، بر غریب خود گذری کن

چنان شناس که: خاک در سرای تو بودم

به شهر خویش چو بیگانگان مرا ز در خود

ز دیدنت همه را کار با نوا و مرانه

که سالهاست که من نیز بی نوای تو بودم

مرا لب تو به دشنام یاد کرد همیشه