عمری دگر بباید و شلتاق عالمی

ای عمر و جان، تو دور چرا باشی از برم؟

گیتی بسان عمر مرا گو: فرو نورد

گر در بسیط خاک بغیر تو بنگرم

تا گنج غارتی چو تو باز آید از درم

شیرین تری ز عمر و من اندر فراق تو

فرهادوار محنت و تلخی همی برم