بر اوحدی مگویید دگر حکایت من

به امید آن عنایت شب و روز می گذارم

به قیامت ار برآید تن من ز خاک محشر

دل من ز شرمساری نهلد که: سر برآرم

چو نماند رخت و باری که به اوحدی سپارم