در دل و چشم آتش و آب دوصد گرمابه دارم

تا میسر گشت در گرمابه وصل آن نگارم

بر سرش تا گل بدیدم پای صبر خویشتن را

در گلی دیدم، کزان گل راه بیرون شد ندارم

سنگ چون بر پای او زد بوسه رفت از دست هوشم