حکایت شب هجران و روز تنهایی

بدین قدر که: تو بیرون کنی به آزارم

مرا به عمر خود امید نیم ساعت نیست

به بوی تست شبی گر به روز می آرم

زمن بپرس، که شب تا بروز بیدارم

ز شهر نیز بدر می روم، که خانه خلق

خراب می شود از آب چشم خونبارم