از آن به روز وداعت نهان شدم ز نظر

اگر چه هیچ به منزل نمی رسد بارم

گیاه مهر بروید ز خاک منزل تو

که من ز دیده برو آب مهر می بارم

کز آب چشم روان فاش میشد اسرارم

مجال آمدن و پای راه رفتن نیست

که رخت خویش بر آن خاک آستان دارم