بدو گفت شاه ای یل اسفندیار

سرافگنده و دست کرده به کش

چو شاه جهان روی او را بدید

ز جان و جهانش به دل برگزید

همی آرزو بایدت کارزار

یل تیغ زن گفت فرمان تراست

که تو شهریاری و گیهان تراست