مگرش من به تمنای تو در کار کشم

بر سر خاک درت گر بودم راه شبی

سرمه وارش همه در دیده بیدار کشم

دلم آن نیست که من بعد به کاری آید

به دهان تو، که از وی شکر اندر تنگست

اگرم دست دهد قند به خروار کشم

هر که گل چیند از خار نباید نالید