نه میل بود به صحرا، نه دل کشید به باغم

چراغ خویش به آتش گرفتمی همه وقتی

چه آتشست جدایی؟ کزان بمرد چراغم

از آنزمان که ببستند باغ وصل ترا در

همیشه با دل فارغ نشستمی من و اکنون

خیال روی تو فرصت نمی دهد به فراغم

چو اوحدی گرو از بلبلان اگر چه ببردم