کنون که در پی آزار من کمر بستی

خبر کنش که: زهی بیخبر ز کار دلم!

شکسته غم عشقت ز روزگار، ای دوست

دل منست، که شادی به روزگار دلم

مباش بی خبر از ناله های زار دلم

برین صفت که دلم را نگاهبان غم تست

به منجنیق نگیرد کسی حصار دلم