تا آنکه رخش دیدم، او من شد و من آنم

آن دوست که می بینم، آن دوست که می دانم

در آینه جز رویی ننمود مرا، زین رو

ای کاج! بدانم تا: بر روی که حیرانم؟

هر چند که میران را از مورچه عار اید