زان پیش که روزی به غمت می گذرانم

درهجر تو درمان دل خسته ندانم

گفتی که: به وصلم برسی زود، مخور غم

آری، برسم، گر ز غمت زنده بمانم

بر من ز دلست این همه، کو قوت پایی؟