که خویش کرد سرگردان و رویش کرد حیرانم

بنازم در بغل گیرد، چو جان خویشتن، لیگن

بیندازد دگر بار و کند در خاک غلتانم

چو مستان بر در و دیوار می افتم ز دست او

ز دستش زان نمینالم که بر میگرید از خاکم

به پایش زان در افتادم که می آرد به پایانم

جهانی در تماشای من و او رفته و آن بت