تحصیل تو مقدور و من آسوده روا نیست

با مایه عشق تو آن نه باد و نه اینم

چشم همه آفاق به دیدار تو بینند

تا پرده ز رخ برنکنی هیچ نبینم

از خرمن اقبال چرا خوشه نچینم؟

اندیشه مستوری و دین داشتنم بود

سودای تو نگذاشت که مستور نشینم