از گنج وصالت به سعادت برسد زود

از خرمن اقبال چرا خوشه نچینم؟

اندیشه مستوری و دین داشتنم بود

سودای تو نگذاشت که مستور نشینم

گر خاتم لعل تو شود ملک نگینم

تا ماه تشبه به رخت کرد ز خوبی

با ماه به پیکارم و با مهر به کینم