عشق نوایی بزد، خرقه در انداختیم

باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیم

شعله که در سینه بود سوز به دل باز داد

مهر که با زهره بود بر قمر انداختیم

عقل ریا پیشه را خوار بهشتیم زود