اوحدی، رو، تو سخن گوی که مقصود سخن

حال فردا بگذاریم، که فردا پرسیم

قطره ای بیش نباشد دو جهان از دریاش

صفت قطره همان به که ز دریا پرسیم

یک حدیثست و هم از مردم یکتا پرسیم