با شیر شد در حلق دل، با جان برون آید ز تن

از عشق دوری چون کنم؟ کین عشق مستوری شکن

ترک کله داری، شبی، کرد این،مپرسیدم، که شد

سر سویدای دلم سودای آن ترک ختن

در دل نهادم مهر او و آن دل روان دادم بدو