عذر من روشن شدی بر مرد و زن

بی رخش روزی نمی بیند دلم

بی لبش کامی نمی یابد دهن

گر نبودی چهره او در نقاب

جمله او باشم، چو بنشینم به فکر

نام او گویم، چو آیم در سخن

بی خیال او نبودم در قبا