در آن زمان که زما دادها ستانی باز

که عقل سر بنهد، چون برون کند دستان

من و محبت خوبان ز عهد مهد ازل

دو کودکیم که خوردیم شیر یک پستان

نشاط عشق، خدایا، ز اوحدی مستان