بدو گفت پورا بدین روزگار

که تا جاودان سبز بادات سر

یکی ژرف خنده بخندید شاه

نیابم همی اندرین هیچ راه

کس آید مرا از در شهریار

که آواز بشنیدم از ناگهان

بترسم که از گفته بی رهان