نخواهم خیمه برکندن من از پهلوی این ترکان

پلنگان را چو آهو گیرد از روباه بازیها

دو چشم مست صید انداز بی آهوی این ترکان

چو میخ خیمه گر خصمان بکوبندم به خواری سر

در آن روزی که سوی قبله گردانند رویم را

رخم در قبله باشد، لیک چشمم سوی این ترکان

دهانم چون فرو بندد ز گفتن وقت جان دادن