ازو به تیر قضا روی برنگردانم

بدین سخن نتوانم ز دوست بر گشتن

گرم به تیغ زند چاره ای نمی دانم

بجز سپاس پذیرفتن و سپر گشتن

ز دوست حیف بود خود بدین قدر گشتن

به دوست گوی که: رحمت کن، ای نسیم صبا

که نیست ممکن ازین دل شکسته تر گشتن