حدیث من همه عالم برفت و خلق شنید

ز دوست حیف بود خود بدین قدر گشتن

به دوست گوی که: رحمت کن، ای نسیم صبا

که نیست ممکن ازین دل شکسته تر گشتن

وزین حدیث نخواهد ترا خبر گشتن

ندانمت که چه افیون فگنده ای درمی

که باز عادت ما حیرتست و سر گشتن