با همه شکر، که هست در لب شیرین تو

کاندل چون سنگ را هیچ به فرمان مکن

جان و تن ما تراست، دیده و دل نیز هم

قصد دل و دیده و قصد تن و جان مکن

این نمکم هر زمان بر دل بریان مکن

اوحدی، ار می نهی دل به رخ آن نگار

تن به غریبی بنه، یاد صفاهان مکن