گر هم فتاد بردم،بدهی دوای من کن

نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کن

دگری بهای خویش ار نستاند از تو بوسه

تو ز بوسه هر چه داری همه در بهای من کن

نه رواست زشت کردن به جز ای خوبکاران